Bazı insanların gözleri gökyüzüne bakmaz; gökyüzünün sınırlarını değiştirir...
Mavinin içinde bir deniz değil, bir istikbal derinliği.
Yüzünde tarihin eski yorgunluğu, bakışlarında henüz doğmamış bir çağın aydınlığı.
Bir milletin yüzyıllarca biriktirdiği suskunluğun içinden yükselen akıl.
Bir çağın karanlığına karşı yakılmış, başka çağlara da ışık düşüren bir düşünce.
Onun yürüdüğü yolların ardında yalnızca zaferler yok.
Bir zihnin esaretten kurtuluşu, bir toplumun kendi varlığına yeniden kavuşması, insanın kendi aklına duyduğu güven var.
Onun hayalinde bağımsızlık, bir bayrağın gökyüzündeki yeri kadar, insanın kendi aklı üzerindeki egemenliğiydi.
Cumhuriyet, yalnızca bir yönetim biçimi değil; insanın kendi geleceğine sahip çıkma iradesiydi.
Ne geçmişin içinde tamamlanmış bir portre, ne tarihin duvarına asılmış bir hatıra.
Zamanın henüz bitiremediği bir fikir.
Belki de Atatürk'ün büyüklüğü burada:
Kendisinden sonrasını, kendisinden daha önemli sayan bir gelecek tasavvurunda.
10 Kasım'da bir kez daha o maviye bakmak gerek.
Bir özlemin rengine değil, bir milletin henüz tamamlayamadığı aydınlığın rengine.
Çünkü bazı insanlar kendi çağlarını kurar; bazılarıysa kendilerinden sonraki çağlara da bir yön bırakır.
Mustafa Kemal, hâlâ o yönün adı.