Bazı metinler vardır, okunur geçilir. Bazıları ise insanın zihninde kalır. … Stephen King’in The Shining romanında geçen bir konuşma, uzun zamandır aklımda. … Bir ses konuşur. Sakin. Ölçülü. Neredeyse dostça. Bir sanatçıya neyi nasıl çizeceğini anlatır: “Güzel olanı yap… iyi olanı değil.” Sonra sınırı daraltır: “Kusurları gösterme.” Ve ardından yakınlaşır: “Aynı sofrayı paylaştık.” İşte tam orada, cümlelerin anlamı değişir. Çünkü mesele artık resim değildir. Mesele, kimin için çizildiğidir. Ve sonra, neredeyse sıradan bir cümle gibi söylenir: “Senden çok bir şey istemiyorum… sadece ruhun.” … Bu bir roman sahnesi değildir. Bu, bir düzenin tarifidir. … Rönesans İtalya’sında, özellikle Medici Ailesi çevresinde sanatçı ile güç sahibi arasındaki ilişki tam olarak böyle kuruluyordu. Kimse zorlanmazdı. Ama herkes şunu bilirdi: Neyi yaparsa içeride kalacağını. Neyi yaparsa dışarıda kalacağını. Ve bu yüzden o cümle söylenirdi: “Roma’nın sokaklarında sürüyle Michelangelo dilencilik yapıyor.” Michelangelo bir isim değil, bir sınırdı. … Bugün sahne değişmiş gibi görünür. Ama mesele değişmez. İlişkilerde, dostluklarda, ortaklıklarda… Bazen hiçbir şey açıkça istenmez. Ama bazı şeyler yavaş yavaş alınır. Küçük kabullerle. Küçük sessizliklerle. Küçük “tamam”larla. … Ve insan çoğu zaman bunu geç fark eder. Çünkü ortada bir zorbalık yoktur. Bir yakınlık vardır. Bir güven hissi vardır. Hatta çoğu zaman bir “iyilik” hali vardır. … Ama bazı anlar vardır… Mesele artık fikir değildir. Mesele, insanın elinde kalan şeydir. … Çünkü bazı şeyler paylaşılmaz. Bir emek… Bir hatıra… Bir miras… Ve bazen bir insanın geriye kalan tek dayanağıdır. … İşte o noktada mesele değişir. Bu artık bir ilişki meselesi değildir. Bir sınır meselesidir. Bir ölçü meselesidir. Ve en çok da… insanın kendisine neyi yakıştırdığı meselesidir. … Ve o sahne yeniden hatırlanır. Aynı sofra. Aynı yakınlık. Aynı yumuşak ses. Ve en sonda söylenen o cümle: “Sadece ruhun.” … Belki de asıl soru hiç değişmedi: İnsan… kendisinden ne zaman vazgeçtiğini ne zaman fark eder?