Hayat bize bazen öylesine karanlık anlarla gelir ki, dışarıda ne kadar ışık olursa olsun, içimizde bir boşluk hissi bırakır. O anlarda fark ettim ki, başkalarının bize ışık tutmasını beklemek boşuna bir çaba. Çünkü gerçek aydınlık, başkasından değil, kendimizden gelir. Kendine ışık olmak, önce kendine dürüst olmaktır. Kim olduğunuzu, nelerden korktuğunuzu ve hangi hayallere tutunduğunuzu kabul etmekle başlar. Bu cesaret, kendi karanlığınızda yolunuzu bulmanıza yardımcı olur. Başkalarının onayı veya rehberliği bir süreliğine yol gösterebilir, ama gerçek kurtuluş, kendi iç ışığınızı yakmanızla mümkündür. Ben öğrendim ki, kendimize ışık olduğumuzda, yalnızca karanlığımızdan çıkmakla kalmıyoruz; çevremize de ışık yayabiliyoruz. Çünkü içimizde yanıp sönen o küçük ama güçlü alev, başkalarının da kendi karanlıklarını aydınlatmasına ilham oluyor. Hayatın bana öğrettiği en büyük gerçeklerden biri şu oldu: İnsan, kendi karanlığını ancak kendi ışığıyla aydınlatabilir. Bu cümleyi bugün bir öğüt gibi değil, yaşanmışlıkların içinden süzülmüş bir hakikat olarak söylüyorum. Çünkü ne kadar beklersek bekleyelim, kimse bizim yerimize o ilk adımı atmayacak. Kimse bizim içimizdeki düğümü çözemeyecek. Kimse bizi bizden daha iyi tanımayacak. Biz çoğu zaman dışarıdan bir el bekleriz. Bir söz, bir insan, bir tesadüf… Bizi bulunduğumuz yerden çekip çıkaracak bir güç ararız. Oysa hayat, başkalarının omuzlarına yaslanarak yürünecek bir yol değil. Herkes kendi yükünü kendi taşır. Herkes kendi yarasını kendi nefesiyle iyileştirir. Ve herkes kendi karanlığını kendi ışığıyla deler. Kendine ışık ol demek; yalnız kalmayı seçmek değil, kendinle nihayet tanışmayı göze almaktır. Bu, insanın kendi içindeki gücü fark etmesi, kendi değerini kabul etmesi, kendi sesini duymasıdır. Kendine ışık olmak, “Ben varım” demektir. “Benim yolum, benim seçimlerim, benim sorumluluğum” demektir. Ve en önemlisi, “Ben kendime yeterim” diyebilmektir. Çünkü, başkalarının taşıdığı ışık bir gün söner. Ama kendi içindeki ışık… Eğer ona sahip çıkarsan, ömür boyu yanar. Ve şunu da eklemek isterim: Kendine ışık olmak, bencillik değildir. Bu, insanın kendi özüne saygı duymasıdır. Kendi ruhunu ihmal etmeyi bırakmasıdır. Kendi kalbini susturmaktan vazgeçmesidir. Hayat zor, inişli çıkışlı ve bazen anlamsız gibi görünebilir. Ama unutmayın; siz kendi ışığınız olduğunuzda, her karanlık köşe bir yol bulur, her zor an bir anlam kazanır. Kendinize ışık olun, çünkü sizden başka kimse sizin karanlığınızı aydınlatamaz. Bazen hayat bizi öyle bir noktaya getirir ki ya kendi içimizdeki ışığı yakacağız ya da karanlığa teslim olacağız. İşte o an, insanın kendine söylediği tek bir cümle vardır: “Ben buradayım. Ve kendi yolumu kendim aydınlatacağım.” Kendinize ışık olun.! Çünkü gerçekten de sizi sizden başka kimse kurtaramaz. Kalben sevgilerimle Gülten Abacı.